Poderia falar de Leiria de várias maneiras, porque Leiria tem para mim um encanto diferente, um encanto que foi descoberto a partir de um blog-blogueiro do qual não mantive contato suficiente para descobrir Leiria, mas que me fez imaginar Leiria, sonhar Leiria e me fez descobrir outros bogs. De toda essa relação mágica com Leiria ficou a relação com Walter mantendo um contato virtual de muito carinho e admiração e tive o prazer de conhecê-lo pessoalmente, de fotografar com ele alguns cantos e encantos de Leiria, e do rio Lis. Dormir e acordar em Leiria me proporcionou mais tempo para sentir o clima, andar em suas ruas, fotografar e me sentir em Leiria.
Walter fotografando, e eu fotografando Walter, e fotografando Leiria com Walter.
O Castelo a noite
O Castelo de dia
O rio Lis
Estive na Praça Rodrigues Lobo....tomei um café especial ...comi os doces típicos de Leiria, Brisas do Lis, presente de Walter. Eram três blogueiros e a esposa de um deles a tomarem café na Praça
Agora sei onde é a Praça Rodrigues Lobo
A Mandoki (blogueiro que me fez saber que existia Leiria) e a Walter que se fez real, e fez Leiria ter sons e cores e cheiros e sabores.....e lágrimas de realidade e de saudade....muitíssimo obrigada.
Poder sentir o carinho virtual num mundo real é algo imenso, indescritível....e de alguma forma, da minha forma, inexplicavelmente, incorporei Mandoki a Walter, e eram dois em um. Na inteligência, na sensibilidade, no carinho, na magia....Leiria, Lis e Walter...correm nas lembranças....